Vampir Fantezisi: Gece Yarısı Isırığın Tutkusu

Şehrin en eski sokağında, yalnızca gece yarısından sonra kapılarını açan bir kulüp vardı. Elif o gece oraya merakla girdi; loş kırmızı ışıklar, kadife perdeler ve havada asılı kalan yasemin kokusu onu hemen sarıp sarmaladı. Barın köşesinde oturan adam, bakışlarını üzerinden hiç ayırmıyordu. Solgun teni, gece kadar koyu gözleri ve dudaklarının kenarındaki o belli belirsiz gülümsemesiyle bu dünyaya ait değil gibiydi.

Adam yanına geldiğinde adını Kerem olarak söyledi ve sesi kadife kadar yumuşaktı. Sohbet ilerledikçe Elif, ona karşı koyamadığı bir çekim hissetti. Kerem'in parmakları bileğine dokunduğunda ten soğuktu ama yaktığı ateş tüm bedenine yayıldı. "Bu gece istediğin kadar kalabilirsin," diye fısıldadı Kerem, "ama her adımı sen seçeceksin." Elif'in gülümsemesi, cevabını çoktan vermişti.

Kulübün üst katındaki odada mumlar titriyordu. Kerem onu acele etmeden, her dokunuşta gözlerinin içine bakarak öptü. Dudakları boynuna indiğinde durdu ve izin ister gibi bekledi. Elif başını hafifçe yana eğdiğinde, ikisi de bunun bir teslimiyetten çok bir davet olduğunu biliyordu. Keskin ama tatlı bir sızı, ardından dalga dalga yayılan bir haz geldi; zaman sanki ağırlaştı, yalnızca nefesleri ve kalp atışları kaldı.

Gece boyunca birbirlerini yeniden keşfettiler. Kerem'in serin teni Elif'in sıcaklığıyla buluştukça aralarındaki sınırlar eridi, her fısıltı yeni bir arzuyu uyandırdı. Elif, ölümsüz bir varlığın kollarında hiç olmadığı kadar canlı hissediyordu.

Şafak sökmeye yakın Kerem pencerenin önünde durdu ve ona son kez baktı. "Yarın gece yine burada olacağım," dedi. Elif çarşaflara sarınmış halde gülümsedi; artık geceleri sabırsızlıkla bekleyecekti.