Baştan Çıkarma: Yalnız Ev Hanımının İtirafları II

Evin sessizliği, Selin'in alışık olduğu bir şeydi artık. Kocası yine haftalarca sürecek bir iş seyahatine çıkmış, geride yalnızca boş odalarda yankılanan saat tıkırtısı ile dinmek bilmeyen bir özlem bırakmıştı. Geçen haftaki karşılaşmadan beri aklı hep aynı yerdeydi: bahçe duvarının ardından ona gülümseyen, sesi sıcak, bakışları cesur yeni komşusu Deniz.

O akşam kapı çaldığında Selin'in kalbi hızlandı. Deniz elinde bir şişe şarapla eşikte duruyordu, ödünç aldığı aletleri geri getirmek bahanesiyle. Selin onu içeri davet ederken sesindeki titremeyi saklayamadı. Mutfakta kadehler doldurulurken aralarındaki mesafe her cümleyle biraz daha kısaldı. Deniz, onun yalnızlığını sözcüklere dökmeden anlamış gibiydi; sorduğu her soru, Selin'in yıllardır kimseye açmadığı kapıları aralıyordu.

Şarabın verdiği cesaretle Selin ilk kez itiraf etti: Kendini uzun zamandır görünmez hissediyordu, arzulanmayı neredeyse unutmuştu. Deniz kadehini bırakıp ona yaklaştı ve parmaklarını yavaşça Selin'in yanağında gezdirdi. Bunun bir oyun olmadığını, ikisinin de ne istediğini bildiğini fısıldadı. Selin onun gözlerinde aradığı onayı buldu ve dudakları buluştuğunda içindeki tüm tereddüt eriyip gitti.

Salonun loş ışığında zaman yavaşladı. Her dokunuş bir soruydu, her nefes bir cevap. Deniz acele etmedi; Selin'in teninin her karışını yeniden keşfeder gibiydi. Selin ise uzun süredir bastırdığı tutkunun yüzeye çıkmasına izin verdi, kontrolü bazen bırakıp bazen geri alarak bu baştan çıkarıcı dansın tadını çıkardı.

Gece ilerlediğinde, birbirine sarılmış hâlde nefes nefese uzanırken Selin pencereden süzülen ay ışığına baktı. İçinde ne suçluluk ne pişmanlık vardı; yalnızca uzun zamandır ilk kez canlı hissetmenin hafifliği. Deniz kulağına bir sonraki buluşmayı fısıldadığında Selin gülümsedi. Bu itirafların henüz yalnızca ikinci sayfasıydı ve hikâyenin devamını yazmaya fazlasıyla hazırdı.