Röntgencilik Oyunu: Perdenin Ardındaki Davet

Selin, karşı apartmandaki Emre ile haftalardır balkonlarda göz göze geliyordu. Bir akşam cesaretini toplayıp ona kısa bir mesaj attı: "Bu gece perdeyi açık bırakacağım. İzlemek ister misin?" Emre'nin cevabı birkaç saniye içinde geldi: "Sadece sen istersen." İkisi de kuralları önceden konuşmuştu. Bu, yalnızca ikisinin bildiği, tamamen rızaya dayalı bir oyundu.

Gece yarısına doğru Selin odasının loş ışığını yaktı. Akşam yemeğinde kendini öyle doldurmuştu ki üzerindeki dar elbise bile ona fazla geliyordu. Gülümseyerek pencereye döndü, karşıdaki karanlık balkonda Emre'nin silüetini seçti. Onun orada olduğunu, nefesini tutarak beklediğini bilmek tenini ürpertiyordu. Yavaşça fermuarı indirdi, kumaşın omuzlarından kaymasına izin verdi.

Emre balkon korkuluğuna yaslanmış, gözlerini ondan ayıramıyordu. Telefonu titredi: "Beğendin mi?" Parmakları heyecandan zor yazdı: "Nefesimi kesiyorsun." Selin aynanın önünde ağır ağır döndü, saçlarını açtı, her hareketini izlendiğini bilerek seçti. Bakılmanın verdiği güç duygusu onu sarhoş ediyordu. Emre için ise bu, sabırla ödüllendirilen bir ayrıcalıktı.

Bir süre sonra Selin perdeyi yarıya kadar çekip son bir mesaj gönderdi: "Gösteri bitti. Ama kapım açık." Emre ceketini kaptığı gibi merdivenlere koştu. Kapıyı açtığında Selin ipek sabahlığıyla eşikte duruyordu. Gözlerinde muzip bir ışıltı vardı. "Uzaktan izlemek güzeldi," dedi Emre fısıltıyla. Selin onu içeri çekerken güldü: "Yakından daha da güzel olacak."

O gece pencere kapalı kaldı. İkisi de artık bir seyirciye ihtiyaç duymuyordu. Yine de sabaha karşı Selin perdeyi hafifçe aralayıp karşı balkona baktı ve bir sonraki oyunun planını şimdiden kurmaya başladı.